Instrument o romantycznym brzmieniu.Muzyka akordeonowa jest do dziś bardzo znana i lubiana. Często można się z nią spotkać w różnych melodiach ludowych i weselnych. Historia akordeonu jest bardzo krótka. Jego prototyp zbudował w 1822 roku Fryderyk Buschmann, a znany nam do dziś model stworzył w 1829 roku Cyrill Demian we Wiedniu. Dźwięk w akordeonie wydobywany jest poprzez przepływ powietrza przez odpowiednie stroiki. Akordeon składa się z miechu ręcznego, na jednej jego stronie w przypadku akordeonu klawiszowego umieszczone są klawisze, na drugiej natomiast są guziki. Istnieją również akordeony guzikowe, gdzie z obu stron znajdują się guziki. Akordeon zaklasyfikowany został do grupy idiofonów, mimo iż mogłoby się wydawać, że jest on aerofonem. Akordeon jest stosunkowo krótko znanym instrumentem, dlatego też nie wchodzi on w skład orkiestry symfonicznej. Nie jest on jednak mało znany, dlatego można go naprawdę często spotkać w kapelach ludowych i innych zespołach grających muzykę tradycyjną. Podobno nauka gry na akordeonie jest bardzo łatwa. Najpopularniejszy z instrumentów.Fortepian jest chyba najbardziej znanym instrumentem muzycznym. Jest on jakoby podstawą wszystkich instrumentów. Nawet w szkołach muzycznych osoby, które uczą się grać na jakimkolwiek innym instrumencie, muszą też umieć grać na fortepianie. W klasyfikacji popularnej fortepian jest instrumentem strunowym, młoteczkowym, klawiszowym. Jego zasada działania jest bardzo prosta. Po uderzeniu w klawisz, w strunę uderza młoteczek pokryty filcem. W momencie uderzenia wytwarzany jest dźwięk. Młoteczek natychmiast po uderzeniu odbija się z powrotem, a do struny, po puszczeniu klawisza dociskany jest tłumik, który powoduje wyciszenie struny. Instrument ten jednak nie towarzyszy nam od dawna. Pierwsza wzmianka o nim pochodzi w 1598 roku. Wówczas to nazwano ten instrument “piano e forte”. Jednak instrument w znanej nam dziś formie został skonstruowany około roku 1711 przez Bartolomeo Cristofori’ego. Nie był on w pełni doskonały, dlatego nie cieszył się on uznaniem. Dopiero ulepszony przez Johanna Silbermana w 1747 roku zyskał nawet zainteresowanie Jana Sebastiana Bacha.