Instrument z charakterem.Gitara jest kolejnym bardzo znanym i popularnym instrumentem. Szczególnie lubiana jest za to, że można ją wszędzie zabrać, co nie jest możliwe na przykład z fortepianem. Zaliczana jest ona do instrumentów strunowych, szarpanych. Gitara składa się z pudła rezonansowego, gryfu i strun. Ilość strun jest różna, lecz najczęściej jest ich sześć. Gitary konstruowane są przez lutników. Dziś niestety zawód ten wymiera, bo większość gitar robiona jest już maszynowo. Gitara odgrywa ważną rolę w rocku, bluesie, country, flamenco oraz w popie. Dawno temu struny gitary robiono z odpowiednio przygotowanych jelit zwierzęcych, na szczęście dziś są one tworzone ze stali lub nylonu. Aby wprawić struny w drgania używa się najczęściej opuszków palców lub paznokci. Coraz popularniejsze są również tak zwane kostki, które znacznie odciążają pracę palców i wzmacniają dźwięk. Dziś znane nam gitary do Europy sprowadzili Maurowie w X wieku. Wcześniej jednak znane były podobne tego typu instrumenty. Podobne do gitary instrumenty są znane od ponad 5000 lat. O podziale instrumentów.Instrumenty zostały sklasyfikowane przez podział tak zwany podział popularny. Dzieli on wszystkie instrumenty na 3 główne grupy: strunowe, dęte, perkusyjne i elektroniczne. W tym przypadku instrumenty strunowe, to takie, w których źródłem dźwięku jest drgająca struna. Z kolei dęte to takie, w których dźwięk jest wytwarzany przez zadęcie. W perkusyjnych dźwięk jest wytwarzany przez uderzenie, a w elektronicznych dźwięk wytwarza układ elektroniczny. Mimo, iż klasyfikacja ta jest popularna i wszystkim znana, to jest ona niedokładna, a wręcz pozbawiona sensu. Wiele instrumentów po prostu nie można zaklasyfikować do żadnej z grup. O wiele lepszą, jednak mniej znaną jest klasyfikacja naukowa opracowana przez dwóch naukowców: Curta Sachsa i Ericha von Hornbostela w 1914 roku. Dzieli ona wszystkie instrumenty na idiofony, membranofony, chordofony, aerofony i elektrofony. W podziale tym instrumenty przydzielone są do poszczególnych grup, ze względu na rodzaj wibratora. Na przykład w idiofonach wibratorem jest ciało stałe, a w membranofonach napięta membrana. W chordofonach wibratorem jest struna, natomiast w aerofonach powietrze. Zupełnie inne są elektrofony, gdzie źródłem drgań są głośniki, a układem pobudzającym dźwięk jest układ elektroniczny.

Instrument o romantycznym brzmieniu.Muzyka akordeonowa jest do dziś bardzo znana i lubiana. Często można się z nią spotkać w różnych melodiach ludowych i weselnych. Historia akordeonu jest bardzo krótka. Jego prototyp zbudował w 1822 roku Fryderyk Buschmann, a znany nam do dziś model stworzył w 1829 roku Cyrill Demian we Wiedniu. Dźwięk w akordeonie wydobywany jest poprzez przepływ powietrza przez odpowiednie stroiki. Akordeon składa się z miechu ręcznego, na jednej jego stronie w przypadku akordeonu klawiszowego umieszczone są klawisze, na drugiej natomiast są guziki. Istnieją również akordeony guzikowe, gdzie z obu stron znajdują się guziki. Akordeon zaklasyfikowany został do grupy idiofonów, mimo iż mogłoby się wydawać, że jest on aerofonem. Akordeon jest stosunkowo krótko znanym instrumentem, dlatego też nie wchodzi on w skład orkiestry symfonicznej. Nie jest on jednak mało znany, dlatego można go naprawdę często spotkać w kapelach ludowych i innych zespołach grających muzykę tradycyjną. Podobno nauka gry na akordeonie jest bardzo łatwa. Najpopularniejszy z instrumentów.Fortepian jest chyba najbardziej znanym instrumentem muzycznym. Jest on jakoby podstawą wszystkich instrumentów. Nawet w szkołach muzycznych osoby, które uczą się grać na jakimkolwiek innym instrumencie, muszą też umieć grać na fortepianie. W klasyfikacji popularnej fortepian jest instrumentem strunowym, młoteczkowym, klawiszowym. Jego zasada działania jest bardzo prosta. Po uderzeniu w klawisz, w strunę uderza młoteczek pokryty filcem. W momencie uderzenia wytwarzany jest dźwięk. Młoteczek natychmiast po uderzeniu odbija się z powrotem, a do struny, po puszczeniu klawisza dociskany jest tłumik, który powoduje wyciszenie struny. Instrument ten jednak nie towarzyszy nam od dawna. Pierwsza wzmianka o nim pochodzi w 1598 roku. Wówczas to nazwano ten instrument “piano e forte”. Jednak instrument w znanej nam dziś formie został skonstruowany około roku 1711 przez Bartolomeo Cristofori’ego. Nie był on w pełni doskonały, dlatego nie cieszył się on uznaniem. Dopiero ulepszony przez Johanna Silbermana w 1747 roku zyskał nawet zainteresowanie Jana Sebastiana Bacha.

Zestawy perkusyjne są nieodłącznym elementem kapel rockowych.Perkusją nazywamy zestaw instrumentów perkusyjnych składający się z różnego rodzaju bębnów, talerzy oraz innych dzwonków i tamburynów. Na instrumentach perkusyjnych gra się za pomocą specjalnych pałeczek. Pałeczki te uderzając w instrument wydobywają z niego dźwięk. Właśnie dlatego instrumenty perkusyjne zaliczają się do grupy idiofonów oraz w przypadku bębnów membranofonów. Przy instrumentach perkusyjnych ciekawostką jest fakt, iż do zapisu perkusyjnego używa się zwyczajnych nut, jednak ich położenie na pięciolinii nie informuje muzyka o wysokości dźwięku, lecz o rodzaju instrumentu, na którym ma w danym momencie grać. W takim zapisie wartość nut nie ma znaczenia, bowiem w grze na perkusji nie robi to różnicy. Zestawy perkusyjne można w zasadzie dowolnie rozbudowywać, poprzez dołączanie różnych talerzy, bębnów, dzwonków itp. Znani perkusiści, tacy jak Terry Bozzio i Carl Palmer rozbudowali swoje zestawy do kilkudziesięciu bębnów, kilkunastu talerzy oraz dużej ilości dzwonków. Pojedyncze instrumenty perkusyjne są używane w orkiestrach klasycznych, nawet w symfonicznej, ale prawdziwym polem do popisu dla perkusistów jest muzyka rockowa, a także w niektórych przypadkach pop. Instrument znany jako miłość Billa Clintona.Saksofon zaklasyfikowany został do grupy instrumentów dętych drewnianych, a w klasyfikacji naukowej do aerofonów stroikowych. Saksofon został skonstruowany przez belgijskiego producenta instrumentów Adolpha Saxa. To właśnie jego nazwisku saksofon zawdzięcza swoją nazwę. Nie miał on swoich podobnych poprzedników. Został on opatentowany w 1848 roku w obecnej, znanej nam formie i do dziś się nie zmienił. Od kilku lat powstają jego ekstremalne odmiany, o bardzo niskich dźwiękach, lub też bardzo wysokich. Krótko po wynalezieniu saksofon trafił do muzyki poważnej. Powstało wiele koncertów i pojedynczych utworów klasycznych z saksofonem w składzie. Trafił on także do orkiestry symfonicznej. Jednak najszersze zastosowanie znalazł w muzyce jazzowej. Saksofon jest jakoby symbolem jazzu. W rocku nie saksofon nie cieszy się szczególnym uznaniem, chociaż czasami sporadycznie pojawia się on w niektórych utworach. Muzyka saksofonowa został rozpowszechniona także przez prezydenta Stanów Zjednoczonych, Billa Clintona. Znany on był ze swojego zamiłowania do tego instrumentu. Bez nich nie byłoby orkiestry symfonicznej.Skrzypce są instrumentem strunowym, smyczkowym. Skrzypce składają się z pudła rezonansowego wykonywanego najczęściej z drewna jaworowego lub świerkowego, lekko wypukłego z obu stron, z dwoma wycięciami w kształcie litery “s” na jednej stronie. N skrzypcach gra się za pomocą smyczka. Struny wprawiane są w drgania poprzez pocieranie ich smyczkiem. Smyczek jest drewnianym prętem, na który naciągnięte jest naturalne włosie z końskiego ogona. Skrzypek, grając na swoim instrumencie kładzie go na lewym ramieniu, opierając go także o podbródek. Prawą ręką zaś trzyma smyczek i za jego pomocą gra na skrzypcach. Historia skrzypiec nie jest zbyt długa. Pierwsza wzmianka o tym instrumencie pochodzi z 1523 roku. W dokumencie tym znajduje się wycena za naprawę tegoż instrumentu. Muzyka skrzypcowa stała się popularna w okresie baroku. Wówczas powstały skrzypce, o znanym nam dziś wyglądzie. Najlepszym, a zarazem najbardziej znanym budowniczym skrzypiec był Antonio Stradivari. Budował on skrzypce nawet do Wolfganga Amadeusza Mozarta. Wyprodukował on ponad 1100 skrzypiec. Dziś cena każdej z nich często przekracza pół miliona dolarów.