Mogłoby się wydawać, iż robienie remaków nowych filmów jest absolutnie bezsensowne, jednak film “Infiltracja” dowodzi, iż wcale nie jest to prawdą. Okazuje się bowiem, iż nowe oblicze “Infernal Affairs” jest równie dobre, jak pierwowzór. Być może również za sprawą doskonałej obsady, nie ulega bowiem wątpliwości, iż twórcy zadbali o to, by w filmie pojawiły się najgłośniejsze nazwiska. I tak w głównych rolach możemy oglądać znakomitego, o wiele dojrzalszego Leonardo DiCaprio, wcielającego się w rolę mafijnego bossa Jacka Nicholsona oraz Matta Damona. Dwaj młodsi panowie wcielają się w postacie o dwóch twarzach, a kiedy oboje orientują się, iż grają na dwa fronty, podejmują kroki, mające na celu zdemaskowanie siebie nawzajem nim zrobi to przeciwnik. Kino przez duże K, godne polecenia każdemu, kto che spędzić ponad dwie i pół godziny w towarzystwie doborowych aktorów, kreujących pełnokrwiste postacie. Warto również wspomnieć, iż “Infiltracja” zdobyła uznanie krytyków, czego przejawem są liczne nagrody i nominacje. Być może jeszcze kilka lat temu Leonardo DiCaprio kojarzył się wielu ludziom ze słodkim, uroczym blondynem, który potrafi podbić każde, damskie serce, jednak ciągu ostatnich lat aktor znacznie wydoroślał i niezupełnie pasuje już do ról uwodzicieli. Teraz spokojnie może wcielać się również w nieco mniej pozytywne postacie, czego dowód dał w “Krwawym diamencie”. Za tą znakomitą rolę został nominowany do Oscara, Złotego Globu oraz kilku innych prestiżowych nagród. Nie dziwi zatem, iż film cieszyć się na świecie dużą popularnością. Warto wiedzieć, bowiem, iż opowiada on o problemach, z którymi borykało się jedno z afrykańskich państw, jakim jest Sierra Leone. Poszukiwanie diamentów było życiowym celem wielu ludzi. Nic zatem dziwnego, iż przemytnik Archer zrobi wszystko, by zdobyć cenny, unikatowy kamień. Żeby tego dokonać będzie musiał jednak wykorzystać nieoświeconego Salomona, miejscowego rybaka. Trwający ponad dwie godziny film to doskonała rozrywka dla osób, spragnionych dobrego kina.

Instrument z charakterem.Gitara jest kolejnym bardzo znanym i popularnym instrumentem. Szczególnie lubiana jest za to, że można ją wszędzie zabrać, co nie jest możliwe na przykład z fortepianem. Zaliczana jest ona do instrumentów strunowych, szarpanych. Gitara składa się z pudła rezonansowego, gryfu i strun. Ilość strun jest różna, lecz najczęściej jest ich sześć. Gitary konstruowane są przez lutników. Dziś niestety zawód ten wymiera, bo większość gitar robiona jest już maszynowo. Gitara odgrywa ważną rolę w rocku, bluesie, country, flamenco oraz w popie. Dawno temu struny gitary robiono z odpowiednio przygotowanych jelit zwierzęcych, na szczęście dziś są one tworzone ze stali lub nylonu. Aby wprawić struny w drgania używa się najczęściej opuszków palców lub paznokci. Coraz popularniejsze są również tak zwane kostki, które znacznie odciążają pracę palców i wzmacniają dźwięk. Dziś znane nam gitary do Europy sprowadzili Maurowie w X wieku. Wcześniej jednak znane były podobne tego typu instrumenty. Podobne do gitary instrumenty są znane od ponad 5000 lat. O podziale instrumentów.Instrumenty zostały sklasyfikowane przez podział tak zwany podział popularny. Dzieli on wszystkie instrumenty na 3 główne grupy: strunowe, dęte, perkusyjne i elektroniczne. W tym przypadku instrumenty strunowe, to takie, w których źródłem dźwięku jest drgająca struna. Z kolei dęte to takie, w których dźwięk jest wytwarzany przez zadęcie. W perkusyjnych dźwięk jest wytwarzany przez uderzenie, a w elektronicznych dźwięk wytwarza układ elektroniczny. Mimo, iż klasyfikacja ta jest popularna i wszystkim znana, to jest ona niedokładna, a wręcz pozbawiona sensu. Wiele instrumentów po prostu nie można zaklasyfikować do żadnej z grup. O wiele lepszą, jednak mniej znaną jest klasyfikacja naukowa opracowana przez dwóch naukowców: Curta Sachsa i Ericha von Hornbostela w 1914 roku. Dzieli ona wszystkie instrumenty na idiofony, membranofony, chordofony, aerofony i elektrofony. W podziale tym instrumenty przydzielone są do poszczególnych grup, ze względu na rodzaj wibratora. Na przykład w idiofonach wibratorem jest ciało stałe, a w membranofonach napięta membrana. W chordofonach wibratorem jest struna, natomiast w aerofonach powietrze. Zupełnie inne są elektrofony, gdzie źródłem drgań są głośniki, a układem pobudzającym dźwięk jest układ elektroniczny.

Instrument o romantycznym brzmieniu.Muzyka akordeonowa jest do dziś bardzo znana i lubiana. Często można się z nią spotkać w różnych melodiach ludowych i weselnych. Historia akordeonu jest bardzo krótka. Jego prototyp zbudował w 1822 roku Fryderyk Buschmann, a znany nam do dziś model stworzył w 1829 roku Cyrill Demian we Wiedniu. Dźwięk w akordeonie wydobywany jest poprzez przepływ powietrza przez odpowiednie stroiki. Akordeon składa się z miechu ręcznego, na jednej jego stronie w przypadku akordeonu klawiszowego umieszczone są klawisze, na drugiej natomiast są guziki. Istnieją również akordeony guzikowe, gdzie z obu stron znajdują się guziki. Akordeon zaklasyfikowany został do grupy idiofonów, mimo iż mogłoby się wydawać, że jest on aerofonem. Akordeon jest stosunkowo krótko znanym instrumentem, dlatego też nie wchodzi on w skład orkiestry symfonicznej. Nie jest on jednak mało znany, dlatego można go naprawdę często spotkać w kapelach ludowych i innych zespołach grających muzykę tradycyjną. Podobno nauka gry na akordeonie jest bardzo łatwa. Najpopularniejszy z instrumentów.Fortepian jest chyba najbardziej znanym instrumentem muzycznym. Jest on jakoby podstawą wszystkich instrumentów. Nawet w szkołach muzycznych osoby, które uczą się grać na jakimkolwiek innym instrumencie, muszą też umieć grać na fortepianie. W klasyfikacji popularnej fortepian jest instrumentem strunowym, młoteczkowym, klawiszowym. Jego zasada działania jest bardzo prosta. Po uderzeniu w klawisz, w strunę uderza młoteczek pokryty filcem. W momencie uderzenia wytwarzany jest dźwięk. Młoteczek natychmiast po uderzeniu odbija się z powrotem, a do struny, po puszczeniu klawisza dociskany jest tłumik, który powoduje wyciszenie struny. Instrument ten jednak nie towarzyszy nam od dawna. Pierwsza wzmianka o nim pochodzi w 1598 roku. Wówczas to nazwano ten instrument “piano e forte”. Jednak instrument w znanej nam dziś formie został skonstruowany około roku 1711 przez Bartolomeo Cristofori’ego. Nie był on w pełni doskonały, dlatego nie cieszył się on uznaniem. Dopiero ulepszony przez Johanna Silbermana w 1747 roku zyskał nawet zainteresowanie Jana Sebastiana Bacha.

Pościg ma trwać naprawdę krótko. Najważniejsze, to przede wszystkim zachować spokój. Wszystko jest zaplanowane. Bloku pilnują dwa oddziały SWAT, helikopter wypatruje z wysoka dachu – gdyby wszedł na dach, mógłby uciec. Dlatego go pilnują. Porucznik Copperfield wiedział, że mają do czynienia z kimś niezwykle groźnym, tym bardziej, że nie do końca wiadomo, czy jest człowiekiem czy robotem. Wszystko mogło się zdarzyć. Wokół tego człowieka narosło tyle legend, że naprawdę nie wiadomo, w którą wierzyć, którą pozostawić między bajkami. Jednak mimo wszystko należało zachować kontrolę nad wszystkim, przyjmować, że wszystko, dosłownie wszystko może się zdarzyć. Tym bardziej, że była to pierwsza mija Copperfielda po porażce, jakiej zaznał kilka tygodni wcześniej. Napady na banki nigdy nie są proste – zamachowcy zawsze są nieobliczalni w towarzystwie tylu policjantów, tylu luf wymierzonych w ich strony. I padło siedem trupów, wszyscy cywile. Złodzieje zdołali uciec. Jeżeli to zawali, będzie ugotowany podwójnie, zdegradują go do pozycji posterunkowego. Dlatego ważne, żeby wszystkiego upilnować do końca, ze wszystkimi szczegółami. Copperfield prowadził śledztwo już trzeci tydzień. I w ciągu tego czasu spał może ze trzy razy. Ciągle dostawał ślad, który już niemal miał go naprowadzić prosto do Deryla. To miało być takie proste, łatwe – tak się mu cały czas wydawało. Ale już przy trzecim tropie, który postawił na nogi połowę posterunku, zaczynał nabierać poważnych wątpliwości, czy aby to nie są tylko zuchwałe sztuczki, jakimi obdarowuje ich kolega Deryl. Był przecież humanoidem – uzdolnionym ludzko robotem, który tego nie wie, i akurat został mu zaprogramowany program do rozrabiania na wielką skalę. Miał poważny problem z tym, czy powiedzieć robotowi, kim jest, czy nie. Jeśli w ogóle uda mu się złapać – to nie jest takie proste, jak mogłoby się wydawać przecież. W każdym razie teraz trzymał rękę na pulsie sytuacji, a jeżeli ten puls zniknie, musi zacząć działać, by znowu go skutecznie wyczuć. Teraz, tym bardziej, kiedy Deryl najwyraźniej pogrywał sobie z nimi na całego, zaczął mieć wątpliwości, by ta misja miała się udać bezproblemowo, ale szczerze powiedziawszy nie miał zbyt wielkiego wyboru, jeśli chodziło o taktykę działania – musi otworzyć szeroki ogień i załatwić sprawę jak należy. Zrobić to szybko i należycie. I tak zamierzał.